Paul Signac wijdde zijn leven aan het bereiken van de hoogste graad van straling en harmonie. Signac en Georges Seurat introduceerden in de jaren 1880 een revolutionaire nieuwe schilderstijl te introduceren: het neo-impressionisme. Door zuivere kleuren in korte penseelstreken en stippen aan te brengen, bouwen ze voort op het erfgoed van de impressionisten. Signacs interesse in muziek, architectuur en symbolistische literatuur weerspiegelde zijn visie op artistieke synergie tussen verschillende disciplines. De tentoonstelling volgt Signacs artistieke reis, van vroege waterschaplandschappen, geïnspireerd door zijn liefde voor zeilen, tot interieurscènes en portretten. En uiteindelijk naar sociaal-utopische visioenen van de Côte d’Azur, die hij ontdekte als een bron van motieven voor moderne kunst.

Een pionier van het neo-impressionisme

Signac speelde een sleutelrol in de neo-impressionistische beweging, niet alleen als kunstenaar, maar ook als theoreticus, verzamelaar en mecenas. Hij was een netwerker pur sang: hij organiseerde tentoonstellingen, begeleidde jongere kunstenaars en breidde het neo-impressionisme uit buiten Frankrijk, naar België en Duitsland. De tentoonstelling toont ongeveer dertig werken van Signac in dialoog met schilderijen van Lucie Cousturier, Henri-Edmond Cross, Curt Herrmann, Maximilien Luce, Camille Pissarro, Théo van Rysselberghe, Jeanne Selmersheim-Desgrange, Georges Seurat, Jan Toorop en anderen. De expositie omvat bruiklenen uit het Van Gogh Museum in Amsterdam, het Art Institute of Chicago, de National Gallery of Ireland in Dublin, het Musée d’Orsay in Parijs, het Musée du Petit Palais in Genève, de Archives Signac in Parijs en andere nationale en internationale collecties. Een tentoonstelling van het Museum Barberini in Potsdam en de Kunsthal Rotterdam. [caption id="attachment_6318" align="aligncenter" width="1800"] Paul Signac: The Port at Sunset, Opus 236 (Saint-Tropez), 1892 © Hasso Plattner Collection[/caption]  

Hoe werd een kleine groep radicale schilders de meest populaire kunstbeweging van de moderne tijd? Claude Monet, Berthe Morisot en hun mede-impressionisten veranderden niet alleen de manier waarop mensen naar licht en kleur keken, maar creëerden ook een netwerk van vrienden, beschermheren en verzamelaars dat hun werken over de hele wereld verspreidde. Schrijvers zoals Émile Zola en Octave Mirbeau steunden hen met invloedrijke recencies. Nieuwe groepen kopers werden aangetrokken door deze revolutionaire benadering van schilderen. Sommigen, zoals warenhuiseigenaar Ernest Hoschedé en operazanger Jean-Baptiste Faure, begonnen impressionistische kunst op grote schaal te verzamelen. De Wereldtentoonstellingen in Parijs en de galerijen van Paul Durand-Ruel in Parijs en New York gaven de impressionisten internationale bekendheid.

Een viering van 10 jaar Museum Barberini

Met deze tentoonstelling viert het Museum Barberini zijn tiende verjaardag. Schilderijen uit de Hasso Plattner Collectie worden getoond in dialoog met werken uit museumcollecties zoals het Art Institute of Chicago, de National Gallery in Londen, het Metropolitan Museum of Art in New York, het Musée d’Orsay in Parijs en het National Museum of Western Art in Tokio. De tentoonstelling belicht hoe het impressionisme niet alleen een artistieke revolutie was, maar ook een sociaal en economisch fenomeen. De samenwerking tussen kunstenaars, critici, handelaars en verzamelaars legde de basis voor de wereldwijde verspreiding en erkenning van deze baanbrekende beweging.