De in Zürich geboren Liliane Tomasko (1967) rondde in 1998 haar kunstopleiding af met een master, onder meer aan de Royal Academy of Arts in Londen. Sindsdien verkent ze met haar gestisch-abstracte schilderkunst de cartografie van het onbewuste. Haar werk weerspiegelt zowel innerlijke toestanden als ruimtelijke ervaringen, waarbij abstracte vormen en verhalen diep met elkaar verbonden zijn.

Een dialoog tussen binnen en buiten

Tomasko’s werk lijkt op het eerste gezicht volledig abstract, maar bevat complexe en verstrengelde verbindingen tussen beeld en verhalen. Grote vormen die aan figuren doen denken, verschijnen en verdwijnen, vallen uiteen en komen in gedachten weer samen. Haar langdurige interesse in mythologieën, met name verhalen over balans, gerechtigheid en het antieke concept van het wegen van de ziel, is duidelijk zichtbaar. In een nieuwe serie werken op papier onderzoekt ze de diepgaande emotionele resonanties die vorm, kleur en gedaante kunnen oproepen. Elke afzonderlijke tekening toont een ogenschijnlijk disharmonisch vlechtwerk van kleuren en lijnen, dat zich ontvouwt als een dichter tegenwicht voor de expansieve dualiteit van diptieken. Liliane Tomasko gebruikt de klassieke vorm van het diptiek (tweeluik) vaker, wat de emotionele resonantieruimtes verder benadrukt. Ze geeft geen vaste interpretatie van haar werk, maar laat de kijker zich erin verliezen of vinden. In 2024 zei ze zelf: Waar zou het onderbewuste zich bevinden? En hoe verhouden een zo intens innerlijk organisme zich tot de buitenwereld? Als brug tussen beide locaties, tussen binnen en buiten? Mijn hele werk is een bemiddeling tussen precies dit thema, en de grote vraag is in zekere zin niet wie of wat we zijn, maar waar we wonen; waar is onze plek? https://youtu.be/1boAiXhTw8U?si=_pOXLKCNETKF8Q8A  

Abstract. Of?

Tomasko’s werk lijkt op het eerste gezicht volledig abstract, maar bevat complexe en verstrengelde verbindingen tussen beeld en verhalen. Grote vormen die aan figuren doen denken, verschijnen en verdwijnen, vallen uiteen en komen in gedachten weer samen. Haar langdurige interesse in mythologieën, met name verhalen over balans, gerechtigheid en het antieke concept van het wegen van de ziel, is duidelijk zichtbaar. In een nieuwe serie werken op papier onderzoekt ze de diepgaande emotionele resonanties die vorm, kleur en gedaante kunnen oproepen. Elke afzonderlijke tekening toont een ogenschijnlijk disharmonisch vlechtwerk van kleuren en lijnen, dat zich ontvouwt als een dichter tegenwicht voor de expansieve dualiteit van diptieken. [caption id="attachment_6472" align="aligncenter" width="2557"] Liliane Tomasko, Shapeshifter (substantiating existence), 2024, © Courtesy of the artist[/caption]

Klassieke vormen

Tomasko gebruikt de klassieke vorm van het diptiek vaker, wat de emotionele resonantieruimtes verder benadrukt. Ze geeft geen vaste interpretatie van haar werk, maar laat de kijker zich erin verliezen of vinden. In 2024 zei ze zelf: Wo zou het onderbewuste zich bevinden? En hoe verhouden een zo intens innerlijk organisme zich tot de buitenwereld? Als brug tussen beide locaties, tussen binnen en buiten? Mijn hele werk is een bemiddeling tussen precies dit thema, en de grote vraag is in zekere zin niet wie of wat we zijn, maar waar we wonen; waar is onze plek? Kom het zelf ontdekken in het Ludwig Museum in Koblenz.

Jean-Marc Bustamante behoort tot de meest vooraanstaande hedendaagse kunstenaars van Frankrijk en is internationaal vertegenwoordigd in gerenommeerde musea. Zijn nauwe band met de Duitse kunstwereld heeft zijn carrière beslissend gevormd.  In 1987, 1992 en 1997 nam hij deel aan de documenta in Kassel, en in 1990 was hij Artist in Residence in Haus Lange in Krefeld. Verder toonde hij solo-exposities in 1994 in Museum Wolfsburg (A World at a Time) en in 2002 in Deichtorhallen Hamburg. Van 2009 tot 2015 leidde Bustamante de schilderklas aan de Akademie der Bildenden Künste in München.

Een grenzeloze verkenner

Jean-Marc Bustamante wordt vaak als schilder gezien. Maar hij is vooral een consequent grenzeloze kunstenaar die de grenzen van gangbare categorieën voortdurend bevraagt en verzet. Hij overschrijdt deze grenzen zowel in zijn technieken, die het scripturale en het digitale omvatten, als in zijn afscheid van het doek ten gunste van plexiglas, staal en gips, open beeldvlakken en hermetische wandoppervlakken. [caption id="attachment_6475" align="aligncenter" width="650"] Jean-Marc Bustamante, Tableaux (T.38/80), 1980, Kleurenfotografie,103 x 130 cm, Foto: Courtesy of W&Y Cooreman Collection[/caption] In de context van het Ludwig Museum, dat zich onder andere richt op hedendaagse Franse kunst, past Bustamante perfect dankzij zijn langjarige relaties met de Duitse museale wereld. Samen met hem ontstaat een dwarsdoorsnede van zijn bijna vijftigjarige oeuvre, die bewust geen retrospectief is, maar centrale artistieke ontwikkelingen en zijn conceptuele sleutelpunten belicht. De tentoonstelling bestaat uit een uitgebreide presentatie van zijn fotografische werk en een multimediale ruimte-installatie. https://youtu.be/ZAih8pvosP0?si=O6TDKDq4fg7UV42Y