Een kroon, een verzamelaar en een vergeten wereld

Hoogtepunten van een bewogen tijd

Johannes von Diergardt: verzamelaar met een missie

Een glanzend venster op het verleden

Op de proef gesteld - Kunst tussen politiek en samenleving, 1945–2000 belicht de kunst van 1945 tot aan de eeuwwisseling. De kunst van de tweede helft van de twintigste eeuw kenmerkt zich door een grote verscheidenheid aan materialen, media en methoden. Tegelijkertijd stond nauwelijks een tijdperk zo in het teken van verdeling en verscheurdheid, maar ook van vernieuwing.

Günter Brus

14 artistieke en maatschappelijke thema’s van de twintigste eeuw

Inspiratie Japan is een nieuwe presentatie van de Oost-Azië collectie. Hiermee viert het MK&G de ononderbroken inspirerende kracht van Japans design. We zien schilderijen uit de Edoperiode (1603-1868) en boeddhistische kalligrafie. Het museum is vooral erg trots op de kleurenhoutsneden uit de privécollectie Walter Gebhard. Deze zijn verworven in 2021 en zijn nu voor het eerst te zien.

Edoperiode

De periode kreeg de naam Edoperiode omdat de zetel van de macht, het shogunaat, zich in Edo bevond (dat nu Tokyo heet). Deze tijd staat ook bekend als de Tokugawaperiode, vernoemd naar de dynastie van heersende Shoguns.

De shoguns werden ondersteund door een omvangrijk bestuurlijk orgaan, de bakufu. Hoewel de bakufu zelf enkele gebieden beheerde, vielen de meeste domeinen - ook wel 'han' genoemd - direct onder het gezag van lokale heersers, de daimyo's. Vanwege deze structuur noemen we het bestuurssysteem uit die tijd het 'bakuhan-systeem'.

Tijdens de Edoperiode hield Japan de buitenwereld grotendeels buiten de deur. Slechts vier landen mochten handel drijven met Japan: China, Korea, het Ryukyu Koninkrijk en Nederland. Chinese en Portugese handelaren moesten binnen speciale handelszones blijven, behalve bij bijzondere gelegenheden. De Nederlanders waren vanaf 1609 gevestigd in Hirado en verhuisden in 1641 naar het eilandje Deshima bij Nagasaki. Voor burgers uit andere landen was het levensgevaarlijk om Japan te bezoeken - zij riskeerden de doodstraf.

De Alte Nationalgalerie heeft één van de meest uitgebreide chronologische collecties voor de kunst tussen de Franse Revolutie en de Eerste Wereldoorlog, van classicisme en romantiek tot impressionisme en de Sezessionen. Uniek is de harmonie tussen de collectie en de architectuur van het museum. Het gebouw is ontworpen door Heinrich Strack naar plannen van August Stüler. Gebouwd van 1867 tot 1876, herbergt het een van de mooiste collecties met kunst uit dezelfde eeuw. Een rondgang door het museum biedt dus een fantastisch overzicht in de kunst van de 19de eeuw, maar ook de vroege 20e eeuw.

1ste verdieping

De Nationalgalerie bezit de grootste collectie schilderijen van Adolph Menzel ter wereld – met iconische werken als De balkonkamer en De ijzergieterij. Zijn schilderijen tonen hem als een onvermoeibare observator die grote thema’s uit de Pruisische geschiedenis verbeeldt met een verrassend rijke fantasie en een verfijnd kleurgevoel.

Naast Menzel wijst een aantal werken van kunstenaars uit de Sezession – waaronder Sabine Lepsius, Dora Hitz, Lovis Corinth en Franz von Stuck – de weg naar de moderne kunst.

De beeldencollectie op deze verdieping toont hoogtepunten uit de 19de eeuw, zoals de beroemde Prinsessengroep van Johann Gottfried Schadow. Verder zijn er sculpturen te zien van onder anderen Berthel Thorwaldsen, Antonio Canova, Ridolfo Schadow, Reinhold Begas, Adolf von Hildebrand en Constantin Meunier.

2de verdieping

Ook de collectie impressionistische schilderkunst is rijk en van hoge kwaliteit. Al vroeg verwierf het museum topstukken van Edouard Manet, Claude Monet, Auguste Renoir, Edgar Degas en Paul Cézanne, en beeldhouwwerken van Auguste Rodin.

De schilderkunst uit de tweede helft van de 19de eeuw is vertegenwoordigd met werk van Hans Thoma, Anselm Feuerbach, Arnold Böcklin, Hans von Marées, Wilhelm Leibl en Wilhelm Trübner. Daarnaast toont de Nationalgalerie een groot overzicht van het oeuvre van Max Liebermann.

3de verdieping

De kunst uit de tijd van Goethe komt tot leven in landschappen van Jakob Philipp Hackert, portretten van Anton Graff en tijdgenoten, en in het werk van de Nazareners, een kunstenaarsgroep actief in Rome. Onder hen: Peter Cornelius, Friedrich Overbeck, Wilhelm Schadow en Philipp Veit. Hun fresco’s over het verhaal van Jozef, gemaakt voor het Casa Bartholdy in Rome, vormen een bijzonder hoogtepunt.

Twee zalen op de bovenverdieping zijn gewijd aan de Romantiek. Daar zijn schilderijen van Caspar David Friedrich uit alle creatieve periodes te zien – die prachtig laten zien hoe deze meester van de Duitse romantiek zich ontwikkelde. De visionaire architectuurfantasieën van Karl Friedrich Schinkel tonen hem ook als een begenadigd landschapsschilder. Een andere blikvanger is het werk van Karl Blechen, die met zijn levendige kleurgebruik en onconventionele onderwerpen zijn tijd ver vooruit was.

Verder te zien: portretten van Philipp Otto Runge, Gottlieb Schick en Caroline Bardua, én landschappen van Joseph Anton Koch en Carl Rottmann. Het Biedermeier komt aan bod in stadsgezichten van Berlijn door Eduard Gaertner en Johann Erdmann Hummel, en in intieme portretten en landschappen van Ferdinand Georg Waldmüller.

De unieke collectie van het Von der Heydt-Museum, met haar uitgesproken nadruk op de 19e eeuw en de Klassieke Moderne, wordt na jaren weer permanent gepresenteerd – en wel in een geheel nieuwe opzet. De herziene vaste tentoonstelling Tijd en ruimte toont een selectie schilderijen en beelden uit de periode van de 17e eeuw tot de jaren 1960, waarbinnen veel geliefde publiekswerken. Wat deze presentatie bijzonder maakt, is de groepering van de werken: onder de titel Tijden en ruimtes zijn ze als een soort visuele reisgids samengesteld, die je meeneemt door de meest vormende periodes en ruimtes van de Europese kunstgeschiedenis van de afgelopen eeuwen.

Een reis door de kunstgeschiedenis

Inspiration China is een gloednieuwe presentatie van een deel van de vaste collectie van het Hamburgse Museum für Kunst und Gewerbe (MK&G). Meer dan 200 werken uit de uitgebreide collectie van Chinese objecten, belichten principes van de Chinese kunst zoals modulair ontwerp en de eenheid van schrift en beeld. De tentoonstelling omvat rituele bronzen, keizerlijk porselein, gesneden lakwerk, schilderijen, kalligrafie en houtsneden.

Diverse thema's

Modulair ontwerp

Keramiek

Monochromie

Kalligrafie en schilderkunst

Focus op materiaal

Nieuwe presentatie

August Macke en de Rijnlandse expressionisten is de ondertitel van de tentoonstelling Mensen en verhalen – gezichten en levensverhalen van de klassieke modernen. Kunst is altijd nauw verbonden met het leven van kunstenaars, hun families en verzamelaars. De nieuwe presentatie van de collectie op het gebied van de klassieke modernen in het Kunstmuseum Bonn volgt deze paden en verhalen. De geselecteerde werken maken historische ontwikkelingen en hun concrete gevolgen voor individuele mensen en hun levenspaden inzichtelijk. Bovendien schetsen exemplarische biografieën een levendig en veelzijdig beeld van de tijd waarin de getoonde kunstwerken zijn ontstaan. Naast bekende hoogtepunten uit de collectie van de Rijnlandse expressionisten toont de nieuwe presentatie zelden getoonde werken van Marta Worringer, Käthe Kollwitz, Olga Oppenheimer en anderen.

Een blik op ambivalente levensverhalen

Getoonde kunstenaars

Wat maakt een museum tot een museum, en hoe zou het er in de toekomst uit moeten zien? Welke taken heeft een museum, en welke wensen hebben we als samenleving ten aanzien van het museum als instelling – en specifiek het Von der Heydt-Museum? De tentoonstelling Museum A tot Z - van begin tot toekomst biedt aan de ene kant onverwachte en onbekende inzichten in de geschiedenis en diversiteit van de collectie, en richt aan de andere kant de blik op de toekomst.

Een reis door tijd en thema’s

Van 7 februari tot 1 november 2026 toont het Haus im Schluh de tentoonstelling toegepast: vrouw + design. Paula Modersohn-Becker is vooral bekend als schilderes, maar weinigen weten dat ze rond 1900 een artistieke uitstap maakte: naar textielontwerp. Zo ontstond een beeldtapijt in jugendstil met de titel Appelboom. In deze periode maakte ze voor haar vriendin Martha Vogeler ook de ontwerpschets Martha en Paula schapen hoedend. Een halve eeuw later, in 1957, zette Martha Vogeler deze schets om in een wandtapijt in haar weverij in het Haus im Schluh.

Vrouwen in de toegepaste kunst

Van 7 februari tot 1 november 2026 toont de Worpsweder Kunsthalle de tentoonstelling van dichtbij: Inès Longevial. Sinds 2013 woont en werkt Inès Longevial (*1990) als onafhankelijk kunstenares in Parijs. Het portret is haar favoriete genre en experimenteerterrein. Gezichten, tedere gebaren of peinzende stemmingen kenmerken haar werken in groot formaat. De huid staat centraal in haar overwegingen: het wordt een kaart, een herinnering, een projectie – een poreus oppervlak waar individuele en collectieve verhalen zich afzetten.

Inspiratie uit het verleden

Van 7 februari tot 1 november 2026 toont de Große Kunstschau de tentoonstelling respect!. Paula Modersohn-Becker schilderde vaak vrouwen uit landelijke omstandigheden of uit het armenhuis in Worpswede. Haar werken tonen een intense worsteling met deze situatie. Je voelt zowel nabijheid als afstand, je ziet betrokkenheid, maar ook observatie. De jonge schilderes was zich bewust van het sociale verschil met haar modellen en uitte hierover ook haar ongemak.

Een blik op sociale rollen en machtsverhoudingen

Op 7 februari 2026 opent in het Barkenhoff de tentoonstelling ik ben/jij bent: mensbeelden, ter ere van de 150ste verjaardag van Paula Modersohn-Becker. Met haar portretten toonde zij mensen op een geheel nieuwe manier. Haar mensbeelden draaiden de schoonheidsidealen om: in plaats van het tegenovergestelde gedetailleerd en misschien zelfs geïdealiseerd weer te geven, ving ze de essentie van de persoon. Ze reduceerden de mensen tot het wezenlijke en verrasten met psychologische diepgang.

Een nieuwe blik op portretkunst

Wat is jouw sterrenbeeld? Ook vandaag de dag, in het tijdperk van wetenschap en technologie, horen we deze vraag nog vaak. De dierenriem boeit mensen al sinds de oudheid. Hij verbindt mens en kosmos, hemel en aarde, astronomie en astrologie, wetenschap en geloof, traditie en innovatie. Maar wat is de dierenriem precies? Een orakel dat voorspellingen doet? Een spiegel die inzicht geeft in de psyche? Een projectiescherm voor onze zoektocht naar kennis en zekerheid? Een coördinatensysteem dat de bewegingen van planeten voorspelbaar maakt? Of een zichtbare uiting van hemelse harmonie? Of misschien al deze dingen tegelijk? De tentoonstelling in het Neues Museum in Berlijn duikt in de geschiedenis en betekenis van de dierenriem, van Babylonië tot Egypte en de Grieks-Romeinse wereld. In verschillende thema’s zien we de antieke dierenriem belicht vanuit een actueel wetenschappelijk en maatschappelijk perspectief.

Een multiculturele reis door ruimte en tijd

De dierenriem vandaag

De Alte Nationalgalerie in Berlijn wijdt een tentoonstelling aan Hermione von Preuschen, de schilderes, schrijfster en wereldreiziger. Centraal staat haar omstreden schilderij Mors Imperator uit 1887, dat door de Berlijnse Academie voor Schone Kunsten werd afgewezen. Deze afwijzing maakte haar in één klap beroemd.

Het genie is zo vrij dat het zich niet aan geslacht keert; het vliegt in de zielen van wie het wil

Hermione von Preuschen

Het uitgangspunt van de solo-expositie van Shilpa Gupta in de Hamburger Bahnhof is het monumentale werk TRUTH, dat zich bevindt op het snijvlak van taal, macht en controle. Terwijl bezoekers zich door de oversized letters in de tentoonstellingsruimte bewegen, onderzoekt het kunstwerk mechanismen die waarheid bewaren of verdoezelen. De sculpturale installatie laat zien hoe gemeenschappelijke vooruitgang afhangt van het beschermen en bevragen van de waarheid. De tentoonstelling toont verder andere werken van Gupta en gaat in dialoog met de collectiepresentatie van Joseph Beuys. Deze parallelle benadering verwijst naar overeenkomsten in de omgang met taal, participatie en sociale reflectie. Als onderdeel van het jubileumprogramma benadrukt de tentoonstelling artistieke uitwisseling als centraal thema van de Hamburger Bahnhof sinds de oprichting van het museum.

Shilpa Gupta

Voor de tweede editie van de CHANEL Commission transformeert Lina Lapelytė de Historische Hal van de Hamburger Bahnhof in een polyfone scène voor een participatieve choreografie. Bezoekers kunnen direct deel uitmaken van dit grootse project, dat in het jubileumjaar de unieke architectuur van het museum zelf centraal stelt. Lapelytė’s werk kenmerkt zich door een speelse en experimentele benadering van geluid, beweging en ruimte. Haar project voor de Hamburger Bahnhof nodigt uit tot actieve deelname en verkent de grenzen tussen kunst, performance en gemeenschapsvorming.

Meerdere zintuigen

Holly Herndon (1980, Johnson City) en Mat Dryhurst (1984, Birmingham) zijn internationale pioniers op het snijvlak van kunst, muziek, machine learning en experimentele organisatie. Met Starmirror transformeren ze de tentoonstellingsruimtes van K21 in een trainingsomgeving voor collaboratieve kunst- en muziekproductie tussen mens en AI. Bezoekers kunnen deelnemen aan openbare vocale opnamesessies, samen met lokale koorgemeenschappen. Deze opnames vormen de basis voor een AI-koor, geïnspireerd op Hildegard von Bingens 12e-eeuwse moraliteitsspel Ordo Virtutum.

Kunst, technologie en collectieve creatie

Herndon & Dryhurst

Starmirror - verbinding tussen mens en technologie

De groepspresentatie van [ materialistin ] brengt acht in Leipzig werkende beeldhouwers samen: Laura Eckert, Enne Haehnle, Elisabeth Howey, Lucy König, Agnes Lammert, Wibke Rahn, Theresa Rothe en Sophie Uchman. De tentoonstelling benadrukt nieuwe vormen van collectieve praktijk en solidariteit, en zendt zo een signaal uit dat ver voorbij de muren van de Hamburger Bahnhof reikt. Deze presentatie is niet alleen een viering van individueel vakmanschap, maar vooral van de kracht van samenwerking en gedeelde visie. De kunstenaars verkennen gezamenlijk de grenzen van materiaal, vorm en betekenis, en nodigen het publiek uit om deel te nemen aan een dialoog over hedendaagse beeldhouwkunst.

Gemeenschappelijke taal

Paul Signac wijdde zijn leven aan het bereiken van de hoogste graad van straling en harmonie. Signac en Georges Seurat introduceerden in de jaren 1880 een revolutionaire nieuwe schilderstijl te introduceren: het neo-impressionisme. Door zuivere kleuren in korte penseelstreken en stippen aan te brengen, bouwen ze voort op het erfgoed van de impressionisten. Signacs interesse in muziek, architectuur en symbolistische literatuur weerspiegelde zijn visie op artistieke synergie tussen verschillende disciplines. De tentoonstelling volgt Signacs artistieke reis, van vroege waterschaplandschappen, geïnspireerd door zijn liefde voor zeilen, tot interieurscènes en portretten. En uiteindelijk naar sociaal-utopische visioenen van de Côte d’Azur, die hij ontdekte als een bron van motieven voor moderne kunst.

Een pionier van het neo-impressionisme

De in Zürich geboren Liliane Tomasko (1967) rondde in 1998 haar kunstopleiding af met een master, onder meer aan de Royal Academy of Arts in Londen. Sindsdien verkent ze met haar gestisch-abstracte schilderkunst de cartografie van het onbewuste. Haar werk weerspiegelt zowel innerlijke toestanden als ruimtelijke ervaringen, waarbij abstracte vormen en verhalen diep met elkaar verbonden zijn.

Een dialoog tussen binnen en buiten

Abstract. Of?

Klassieke vormen

Ryuichi Sakamoto staat bekend om zijn baanbrekende bijdragen aan zowel de muziek- als de kunstwereld. Zijn werk overschrijdt grenzen en combineert elektronische klanken met visuele elementen, waardoor een meeslepende ervaring ontstaat. Van 11 september 2026 tot 23 mei 2027 presenteert het Hamburger Bahnhof in Berlijn de eerste grote retrospectieve van Ryuichi Sakamoto in Europa. In deze tentoonstelling worden niet alleen zijn bekendste werken getoond, maar ook nieuwe, speciaal voor deze gelegenheid ontwikkelde installaties. De tentoonstelling belicht zijn veelzijdige en innovatieve praktijk, met onder andere driedimensionale klankinstallaties die in samenwerking met internationale kunstenaars zijn ontstaan. Sakamoto’s werk bevindt zich op het snijvlak van geluid en kunst, een thema dat al dertig jaar een handelsmerk is van het Hamburger Bahnhof.

Een meeslepende ervaring

Willi Baumeister, Oskar Schlemmer en de architect en kunstenaar Franz Krause werkten tussen 1937 en 1944 aan onderzoek naar schildertechnieken. Niet persé voor artistieke doeleinden maar voor de Wuppertaler lakfabriek Dr. Kurt Herberts & Co. Al vroeg tijdens het nationaalsocialisme hadden zij hun leerstoelen verloren en kregen zij een beroeps- en tentoonstellingsverbod opgelegd. In de zogenoemde “Wuppertaler Arbeitskreis” onderzochten de kunstenaars de mogelijkheden van oppervlaktebewerking met lakken en vervaardigden daarbij honderden proefpanelen, waarvan niet alle bewaard zijn gebleven.

Ongeveer 160 van deze panelen staan nu centraal in de tentoonstelling “Farbe! Farbe!” (12.09.2026–03.01.2027) in Skulpturenpark Waldfrieden. Op het terrein van de voormalige villa van lakfabrikant Kurt Herberts keren de werken daarmee terug naar de Wuppertaler omgeving waarin zij zijn ontstaan, op het snijvlak van kunst, onderzoek en experiment.

De hier getoonde panelen laten bewerkingen zien zoals druppelen, vloeien, vormgeving met vingers of instrumenten, en het gebruik van andere materialen zoals zand. De lakexperimenten bevinden zich op de grens tussen materiaalonderzoek en kunst en gelden inmiddels als bijna vergeten voorlopers van het informel.

De tentoonstelling wordt mogelijk gemaakt dankzij de bruikleen van het Kunstmuseum Stuttgart en de inzet van galeriehouder Klaus Gerrit Friese uit Berlijn.

Na de Eerste Wereldoorlog trok Parijs intellectuelen en kunstenaars uit heel Europa aan, waaronder de fotografen Gisèle Freund, Rogi André en Dora Kallmus, ook bekend als Madame d’Ora. De drie jonge kunstenaars wijdden zich aan het bruisende cultuurleven van de metropool en legden dit vast in indrukwekkende foto’s. Begin jaren 1940 moesten Freund, André en Kallmus door hun Joodse afkomst de stad verlaten. Via omwegen keerden ze later terug naar Parijs. Hun fotografische werken vertellen verhalen over opbloei en vervolging, artistieke innovatie, maatschappelijke betrokkenheid en overleven in ballingschap.

Een portret van veerkracht en creativiteit

Mooi én streng, speels én geordend: ornamenten bepalen onze waarneming op talloze terreinen van het leven, ook in de kunst. Met de tentoonstelling Mooi & Streng. De macht van het ornament onderzoekt het Von der Heydt-Museum in Wuppertal de esthetiek, functie en betekenis van het ornament in de kunst, van de klassieke modernen tot aan vandaag. Het ornament is weer volop actueel. Tegenwoordig produceren digitale media in razend tempo onvoorstelbare hoeveelheden beelden. Daarom zoeken velen naar formele strategieën die helderheid en vastheid beloven: in geometrische en ornamentale ordeningen. Precies dat verlangen naar regelmaat en serialiteit staat in deze tentoonstelling centraal.

Henri Matisse en August Macke

Hedendaagse kunstenaars

In de herfst van 2026 presenteert de Schirn Kunsthalle Frankfurt de eerste grote tentoonstelling in Duitsland gewijd aan Leonor Fini. Met ongeveer 100 werken, waaronder schilderijen, tekeningen, foto’s en objecten, biedt de expositie een diepgaand inzicht in het fascinerende oeuvre van deze opmerkelijke kunstenares. Leonor Fini (1907–1996) was een Argentijns-Italiaanse kunstenaar die zich niet liet beperken door traditionele normen. Haar werk, vaak gekenmerkt door surrealistische en mystieke elementen, daagde de kijker uit en doorbrak gangbare opvattingen over gender en seksualiteit. Deze tentoonstelling belicht haar unieke bijdrage aan de moderne kunst en haar vermogen om een eigen, onmiskenbare stijl te ontwikkelen.

Een pionier in surrealisme en vrijheid

Hoe werd een kleine groep radicale schilders de meest populaire kunstbeweging van de moderne tijd? Claude Monet, Berthe Morisot en hun mede-impressionisten veranderden niet alleen de manier waarop mensen naar licht en kleur keken, maar creëerden ook een netwerk van vrienden, beschermheren en verzamelaars dat hun werken over de hele wereld verspreidde. Schrijvers zoals Émile Zola en Octave Mirbeau steunden hen met invloedrijke recencies. Nieuwe groepen kopers werden aangetrokken door deze revolutionaire benadering van schilderen. Sommigen, zoals warenhuiseigenaar Ernest Hoschedé en operazanger Jean-Baptiste Faure, begonnen impressionistische kunst op grote schaal te verzamelen. De Wereldtentoonstellingen in Parijs en de galerijen van Paul Durand-Ruel in Parijs en New York gaven de impressionisten internationale bekendheid.

Een viering van 10 jaar Museum Barberini

Sophie Calle staat bekend om haar persoonlijke en vaak intieme benadering van kunst, waarbij ze verhalen en herinneringen centraal stelt. Van 13 november 2026 tot 2 mei 2027 toont het Hamburger Bahnhof in Berlijn een overzichtstentoonstelling van Sophie Calle. Deze tentoonstelling combineert werken die in Berlijn zijn ontstaan met stukken die verwijzen naar de geschiedenis van het museum als treinstation. Speciaal voor het 30-jarig jubileum van het museum heeft Calle een nieuw werk gemaakt, dat tijdens de tentoonstelling in première gaat.

Een persoonlijke reis

Thomas Schütte (1954, Oldenburg) is een van de meest invloedsrijke hedendaagse kunstenaars. Zijn veelzijdige oeuvre omvat architectonische modellen, sculpturen en installaties die zowel publieke als private ruimtes herdefiniëren. Schütte’s werk kenmerkt zich door subtiele humor en een passie voor experimenten met uiteenlopende materialen en thema’s, van klei en hout tot geglazuurd keramiek en brons. Zijn tentoonstelling in K21, die zowel de piazza als de kelderruimte beslaat, biedt een nieuwe blik op het Ständehaus als instituut en architectonisch gebouw.

Een dialoog tussen kunst en architectuur

Thomas Schütte

Jean-Marc Bustamante behoort tot de meest vooraanstaande hedendaagse kunstenaars van Frankrijk en is internationaal vertegenwoordigd in gerenommeerde musea. Zijn nauwe band met de Duitse kunstwereld heeft zijn carrière beslissend gevormd.  In 1987, 1992 en 1997 nam hij deel aan de documenta in Kassel, en in 1990 was hij Artist in Residence in Haus Lange in Krefeld. Verder toonde hij solo-exposities in 1994 in Museum Wolfsburg (A World at a Time) en in 2002 in Deichtorhallen Hamburg. Van 2009 tot 2015 leidde Bustamante de schilderklas aan de Akademie der Bildenden Künste in München.

Een grenzeloze verkenner

Het Von der Heydt-Museum viert in 2027 zijn 125-jarig bestaan met een tentoonstelling die je meeneemt op een tijdreis door de geschiedenis van het museum en de kunst. Diep geworteld in de stad Wuppertal en verweven met de hele wereld, neemt de tentoonstelling je mee langs de hoogtepunten van de collectie, de mensen die de geschiedenis van het museum hebben gevormd, en het museumgebouw zelf, dat al 125 jaar het gezicht van de Elberfelder binnenstad bepaalt.

Städtisches Museum Elberfeld

Het museum toen, nu en straks

Giuseppe Penone komt  na jaren weer naar Duitsland voor een solotentoonstelling. Dit keer ter ere van zijn 80ste verjaardag. Het Von der Heydt-Museum presenteert met trots een van de meest succesvolle en betekenisvolle kunstenaars van de Arte Povera-beweging. Sinds de late jaren 1960 heeft Penone een complex en veelzijdig oeuvre ontwikkeld van beelden, installaties, werken op papier en foto’s, waarbij de natuur en het menselijk lichaam, en de wisselwerking tussen mens en natuur, centrale thema’s zijn.

Blinde beelden

Giuseppe Penone

Interessant interview met Guiseppe Penone over een eerdere tentoonstelling

Het Von der Heydt-Museum viert zijn 125-jarig bestaan en nodigt daarvoor speciale ‘gasten’ uit: de verjaardagstafel wordt gedekt in de collectiepresentatie Tijd en ruimte. Deze tentoonstelling toont een selectie klassiekers uit de schilderijen- en beeldencollectie. Negen themaruimtes zijn gewijd aan artistiek betekenisvolle plaatsen en periodes. De route voert van de Nederlanden en Vlaanderen uit de 16e en 17e eeuw, via de ontwikkeling van de klassieke moderne in Frankrijk, de kunstenaarskolonie Worpswede en het Duitse expressionisme, tot aan het midden van de 20e eeuw.

Speciale gasten

Annika Kahrs

Anna Oppermann

Ivana de Vivanco

In oktober 2027 viert het Von der Heydt-Museum in Wuppertal zijn 125-jarig bestaan. Ter gelegenheid hiervan vertelt de tentoonstelling Wege in die Moderne over de baanbrekende rol die het museum in het dal van de Wupper speelde bij de waardering en vestiging van de avant-garde aan het begin van de 20e eeuw. Claude Monet, Auguste Rodin, Marianne von Werefkin, Wassily Kandinsky en Pablo Picasso.Dit zijn slechts enkele van de bekende namen die laten zien met hoeveel openheid voor de eigen tijd en moed voor de toekomst men in Wuppertal aan het begin van de 20e eeuw exposeerde en aankocht. Zo was het huidige Von der Heydt-Museum in 1911 het eerste museum ter wereld dat een werk van Pablo Picasso voor een openbare collectie verwierf. Oude bekenden keren terug naar het museum Wege in die moderne maakt de vroege kerncollectie van de Wuppertalse moderne op een nieuwe manier zichtbaar en leesbaar. De tentoonstelling plaatst de hoogstaande werken niet alleen in grotere historische en kunsthistorische contexten, maar stelt ze ook naast beroemde tegenhangers uit andere belangrijke private en openbare collecties. Bovendien keren tijdelijk talrijke hoofdwerken terug naar Wuppertal die hier voor het eerst werden gepresenteerd of verworven, maar zich nu op andere locaties bevinden.