Semiha Berksoy

Hamburger Bahnhof toont een uitgebreide overzichtstentoonstelling van de Turkse schilderes en operazangeres Semiha Berksoy. Berksoy studeerde in de jaren 1930 aan de Hochschule für Musik Berlin en trad vanaf 1934 ook buiten Turkije op. De tentoonstelling beslaat meer dan zes decennia van artistieke creatie met een focus op schilderkunst en traceert Berksoy’s voortdurende band met Berlijn.

We zien diverse thema’s in het werk van Berksoy: haar band met haar moeder, de schilderes Fatma Saime, en met Turkse kunstenaars zoals de dichter Nazim Hikmet, iconische operarollen en plaatsen en gebeurtenissen die haar carrière hebben gevormd. Met meer dan 80 schilderijen en werken op papier en talrijke archiefdocumenten, filmfragmenten en geluidsopnames laat de tentoonstelling Berksoy’s belangrijke invloed op het culturele landschap in Turkije en daarbuiten zien.

Semiha Berksoy

Nadat Semiha Berksoy (1910 – 2004) begin jaren 1930 grote successen had geboekt bij de opera in Turkije, kreeg ze een beurs van de Turkse regering en studeerde ze van 1936 tot 1939 aan de Hochschule für Musik Berlin. In 1939 speelde ze de hoofdrol in Ariadne auf Naxos, dat door de Hochschule werd uitgevoerd ter gelegenheid van de 75ste verjaardag van Richard Strauss. Met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog keerde ze terug naar Turkije. Daar steunde ze samen met de Duitse acteur en regisseur Carl Ebert de oprichting van de Turkse Staatsopera en Ballet en het Staatsconservatorium van Ankara. Ze bleef tot op hoge leeftijd actief als operazangeres en zong in 2000 nog steeds de Liebestod aria uit Wagners Tristan und Isolde in het Lincoln Centre in New York.

Opera en beeldende kunst

Berksoy’s schilderijen zijn getoond op internationale biënnales, meest recent dit jaar met een portret van haar moeder, de schilderes Fatma Saime uit 1965, op de 60e Biënnale van Venetië. Het retrospectief op het Hamburger Bahnhof laat de verbinding zien tussen opera en beeldende kunst in het werk van Berksoy. De hoofdstukken van de tentoonstelling zijn georganiseerd als operavignetten, waarin de figuren in Berksoy’s schilderijen de bezoekers ontmoeten als personages op een toneel. Ze worden gepresenteerd samen met zeldzame geluids- en video-opnamen uit de jaren 1930 tot 2000.