Peter Buggenhout

Peter Buggenhout (geboren in 1963 in Dendermonde, België) is internationaal bekend om zijn sculpturen, die hij boetseert uit afgedankte voorwerpen en die in de ruimte vorm krijgen als expansieve fysieke formaties. De kunstenaar beschrijft zijn sculpturen als “abjecte dingen” – als objecten die zich onttrekken aan de gebruikelijke cognitieve contexten en die meer vragen dan slechts één gezichtspunt. In het Waldfrieden Beeldenpark toont Peter Buggenhout in twee tentoonstellingshallen en op het buitenterrein expansieve objecten uit verschillende groepen werken.

Verlies van functionaliteit

De sculpturen van Peter Buggenhout bestaan uit voorwerpen die door het verlies van hun functionaliteit zijn beroofd: Zowel afval als artefacten vormen de materialen waarmee de kunstenaar zijn werken maakt en waaruit hij zijn objecten assembleert. Gebruikte plastic folie, dekzeilen, textielstoffen, kranten, schroot, stukken hout of organische stoffen zoals koeienmagen, paardenhaar en stof worden onderdelen van zijn werken. Buggenhout creëert enorme vormen uit deze resten, die gekenmerkt worden door het ontstaan en vergaan in de onmiddellijke aanwezigheid van het materiaal en zijn ruwe vormen.

Peter Buggenhout

Peter Buggenhout studeerde in Gent, waar hij nog steeds woont en werkt. Hij begon zijn carrière als schilder maar werkt sinds 1996 als beeldhouwer. Sinds enkele jaren maakt hij groepen van werken met een verschillende materiële focus en overkoepelende titels. Het gevondene, het cyclische en de tijdelijkheid der dingen zijn fundamentele thema’s die hij in zijn werkgroepen formuleert als gevarieerde sculpturale inventarissen. Zijn sculpturen hebben geen visuele richting; de veelzijdige aard van zijn werken is net zo essentieel als de betekenis van de gelijkwaardigheid en gelijktijdigheid van hun elementen. Het afgedankte is altijd een belangrijk onderdeel van de basis van zijn werk.

“De materialen die ik gebruik hebben allemaal één ding gemeen: ik heb ze niet gekozen omdat ik hun vorm of uiterlijk mooi vind. Wat alle objecten die ik vind gemeen hebben, is dat hun formele identiteit niet echt wijst op een betekenis. Ik kan bijvoorbeeld in plaats van een oude stoel een stuk van een stoel gebruiken op zo’n manier dat je je niet realiseert wat voor object het eerst was. Dat is als het ware de kwaliteit van afval. Stof heeft ook deze kwaliteit. Al mijn werkmaterialen zijn “afgedankt”, dat wil zeggen weggegooid en afstotelijk … verwijderd uit hun oorspronkelijke staat, hebben ze hun vorm en betekenis verloren.”