Murano mythe

Na een uitgebreide modernisering zal een van ’s werelds grootste glascollecties vanaf november 2024 weer te zien zijn. Meer dan 1.000 tentoonstellingsstukken uit de collectie van ongeveer 13.000 objecten zullen inzicht geven in de geschiedenis van de glaskunst – van de oudheid tot de middeleeuwen en hedendaagse glasobjecten. De speciale tentoonstelling Mythos Murano verkent de geheimen achter de glazen voorwerpen die afkomstig zijn van het Venetiaanse lagune-eiland.

Hier kent men nog eeuwenoude glastradities en de geheimen van nieuwe kleuren en productiemethoden. De laatste grote bloeiperiode was van 1920 tot 1970 en de legende van Murano leeft nog steeds voort. Het Kunstpalast heeft een uitgebreide collectie uit deze periode, waaruit 135 opmerkelijke werken worden gepresenteerd.

Glaskunst van Murano

Vanaf de 13e eeuw ontwikkelde Venetië zich tot de wereldhoofdstad van de glaskunst. In de haven en handelsmetropool waren de beste grondstoffen beschikbaar, waardoor de productie van nieuwe soorten glas mogelijk werd. Concurrentie in een klein gebied en gedurende vele generaties leidde tot de ontwikkeling van een expertise in het gebruik van de glasblazerspijp die elders ongeëvenaard was.

Na 500 jaar van ups en downs zag de 19e eeuw een nieuwe dageraad. De werkplaatsen van de Italiaanse advocaat en ondernemer Antonio Salviati brachten nieuw leven in de glasproductie en Murano herwon zijn reputatie in de jaren 1870.

Het succes was echter van korte duur, omdat Italiaans glas gebaseerd op historische modellen vanaf ongeveer 1890 niet meer aansloot bij de eigentijdse smaak. In 1921-1925 werd een nieuw glasbedrijf opgericht door de Venetiaanse kunsthandelaar Giacomo Cappellin en de Milanese advocaat Paolo Venini. Hun producten nemen vormen uit het verleden over en zien er toch tijdloos modern uit.