Liliane Tomasko – Bridge

De in Zürich geboren Liliane Tomasko (1967) rondde in 1998 haar kunstopleiding af met een master, onder meer aan de Royal Academy of Arts in Londen. Sindsdien verkent ze met haar gestisch-abstracte schilderkunst de cartografie van het onbewuste. Haar werk weerspiegelt zowel innerlijke toestanden als ruimtelijke ervaringen, waarbij abstracte vormen en verhalen diep met elkaar verbonden zijn.

Een dialoog tussen binnen en buiten

Tomasko’s werk lijkt op het eerste gezicht volledig abstract, maar bevat complexe en verstrengelde verbindingen tussen beeld en verhalen. Grote vormen die aan figuren doen denken, verschijnen en verdwijnen, vallen uiteen en komen in gedachten weer samen. Haar langdurige interesse in mythologieën, met name verhalen over balans, gerechtigheid en het antieke concept van het wegen van de ziel, is duidelijk zichtbaar. In een nieuwe serie werken op papier onderzoekt ze de diepgaande emotionele resonanties die vorm, kleur en gedaante kunnen oproepen. Elke afzonderlijke tekening toont een ogenschijnlijk disharmonisch vlechtwerk van kleuren en lijnen, dat zich ontvouwt als een dichter tegenwicht voor de expansieve dualiteit van diptieken.

Liliane Tomasko gebruikt de klassieke vorm van het diptiek (tweeluik) vaker, wat de emotionele resonantieruimtes verder benadrukt. Ze geeft geen vaste interpretatie van haar werk, maar laat de kijker zich erin verliezen of vinden. In 2024 zei ze zelf: Waar zou het onderbewuste zich bevinden? En hoe verhouden een zo intens innerlijk organisme zich tot de buitenwereld? Als brug tussen beide locaties, tussen binnen en buiten? Mijn hele werk is een bemiddeling tussen precies dit thema, en de grote vraag is in zekere zin niet wie of wat we zijn, maar waar we wonen; waar is onze plek?

Abstract. Of?

Tomasko’s werk lijkt op het eerste gezicht volledig abstract, maar bevat complexe en verstrengelde verbindingen tussen beeld en verhalen. Grote vormen die aan figuren doen denken, verschijnen en verdwijnen, vallen uiteen en komen in gedachten weer samen. Haar langdurige interesse in mythologieën, met name verhalen over balans, gerechtigheid en het antieke concept van het wegen van de ziel, is duidelijk zichtbaar. In een nieuwe serie werken op papier onderzoekt ze de diepgaande emotionele resonanties die vorm, kleur en gedaante kunnen oproepen. Elke afzonderlijke tekening toont een ogenschijnlijk disharmonisch vlechtwerk van kleuren en lijnen, dat zich ontvouwt als een dichter tegenwicht voor de expansieve dualiteit van diptieken.

Klassieke vormen

Tomasko gebruikt de klassieke vorm van het diptiek vaker, wat de emotionele resonantieruimtes verder benadrukt. Ze geeft geen vaste interpretatie van haar werk, maar laat de kijker zich erin verliezen of vinden. In 2024 zei ze zelf: Wo zou het onderbewuste zich bevinden? En hoe verhouden een zo intens innerlijk organisme zich tot de buitenwereld? Als brug tussen beide locaties, tussen binnen en buiten? Mijn hele werk is een bemiddeling tussen precies dit thema, en de grote vraag is in zekere zin niet wie of wat we zijn, maar waar we wonen; waar is onze plek?

Kom het zelf ontdekken in het Ludwig Museum in Koblenz.