In het vizier! Lovis Corinth, de Nationalgalerie en de ‘Entartete Kunst’

Ter gelegenheid van de 100e sterfdag van Lovis Corinth belicht de Alte Nationalgalerie in een tentoonstelling de werken van de kunstenaar en zijn vrouw, de schilder Charlotte Berend-Corinth. De collectie van de Nationalgalerie is aangevuld met reproducties van de schilderijen die in het kader van het ‘Entartete Kunst‘-beleid van de Nazi’s in zijn verdwenen of inmiddels elders terecht zijn gekomen.

Lovis Corinth

Lovis Corinth (1858–1925) wordt samen met Max Liebermann en Max Slevogt gezien als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het Duitse impressionisme. De Nationalgalerie bezit meer dan twintig van zijn schilderijen, waaronder een aantal indrukwekkend grote doeken – een kerncollectie binnen hun verzameling.

Toch was de weg die deze werken naar het museum vonden lang niet altijd vanzelfsprekend. Sommige schilderijen werden in 1937 door de nazi’s als ‘ontaarde kunst’ in beslag genomen, maar tot ieders verbazing in 1939 weer teruggegeven. Andere raakten verloren en konden pas veel later worden teruggekocht. Sommige zijn nooit verdwenen, terwijl andere in die tijd verkocht zijn en nu in binnen- en buitenlandse collecties opduiken.

Na de oorlog probeerden zowel de DDR als de Bondsrepubliek het verlies te herstellen door nieuwe werken van Corinth aan te kopen – ook van zijn vrouw, de schilder Charlotte Berend-Corinth (1880–1967). Corinth, geboren in Oost-Pruisen, verhuisde in 1901 van München naar Berlijn. Na een beroerte in 1911 werd zijn schilderstijl losser, expressiever. In 1925 overleed hij aan een longontsteking. Hij was onderweg naar Amsterdam waar hij nog één keer de schilderijen van Frans Hals en Rembrandt met eigen ogen wilde zien.