Hans Haacke

Als geen andere kunstenaar van zijn generatie heeft Hans Haacke (*1936) zijn stempel gedrukt op de “politieke kunst”. Zijn werk is tegelijkertijd poëtisch, metaforisch, ecologisch en in veel opzichten uiterst actueel. Zijn controversiële artistieke bijdragen aan actuele debatten zijn meermaals van tentoonstellingen uitgesloten. In een uitgebreid retrospectief belicht het SCHIRN het invloedrijke oeuvre van Haacke van 1959 tot nu.

Op artistiek vlak volgde hij verschillende strategieën, werkte hij al vroeg op het gebied van ecologie en natuurwetenschappen, nam hij benaderingen over van onder andere de ZERO-groep en Minimal Art, conceptuele kunst, kunst in de openbare ruimte en posterkunst. Met ongeveer 70 schilderijen, objecten, foto’s en installaties laat de tentoonstelling SCHIRN zien hoe Haacke internationaal een van de belangrijkste politieke kunstenaars kon worden.

Een supersysteem met ontelbare subsystemen

Als belangrijke pionier van de institutioneel-kritische conceptuele kunst analyseerde hij ordeningen of systemen in zijn werken en stelde ze vergelijkend voor. Zelf beschrijft de kunstenaar de wereld als een supersysteem met ontelbare subsystemen, waarvan elk in meer of mindere mate door de andere wordt beïnvloed. Systeemdenken, institutionele kritiek en democratie zijn de belangrijkste thema’s die door het werk van Haacke lopen.

De Schirn presenteert iconische vroege werken uit de jaren 1960, belangrijke real time systemen, werken die de deelname van het publiek vereisen, evenals expansieve (historische) politieke installaties. Met ongeveer 70 schilderijen, foto’s, objecten, installaties, acties, posters en een film laat de tentoonstelling zien hoe Haacke een van de internationaal belangrijkste en invloedrijkste politieke kunstenaars werd voor de jongere generatie kunstenaars.

Bruiklenen uit de hele wereld

Voor deze uitgebreide overzichtstentoonstelling kon het Schirn belangrijke werken van de kunstenaar samenbrengen uit internationale openbare en particuliere collecties in Frankfurt, waaronder uit het Museum Abteiberg in Mönchengladbach; de Art Gallery of Ontario, Toronto; de Collectie FRAC Bourgogne Dijon; de Generali Foundation Collectie in het Museum der Moderne in Salzburg; het Hamburger Bahnhof – Nationalgalerie in Berlijn; het LACMA in Los Angeles; het Museum Ludwig in Keulen; het MACBA in Barcelona; de Lila en Gilbert Silverman Collectie in Detroit; het TATE in Londen en het Whitney Museum of American Art in New York.

Hans Haacke

Hans Haacke (*1936 in Keulen) woont en werkt sinds 1965 permanent in New York. Na zijn studie aan de Staatliche Werkakademie in Kassel (1956-1960) en een verblijf in het buitenland in Parijs, Philadelphia en New York, gaf hij daar 35 jaar lang les als professor aan de Cooper Union School of Art. Als onderdeel van zijn uitgebreide onderwijsactiviteiten was hij gastprofessor aan de Hochschule für bildende Künste in Hamburg en aan de Gesamthochschule in Essen, docent aan de Universiteit van Californië in Berkeley en eredoctor in de schone kunsten aan het Oberlin College in Ohio, eredoctor aan de Bauhaus Universiteit in Weimar, het San Francisco Art Institute en het Maryland Institute of Art.

Haacke is vele malen onderscheiden, waaronder de Distinguished Artist Award for Lifetime Achievement van de College Art Association of America, de Duitse prijs van de critici voor 1990, de Gouden Leeuw voor het Duitse paviljoen op de Biënnale van Venetië in 1993 samen met Nam June Paik, de kunstprijs van de Kurt Eisner Cultural Foundation, de kunstprijs van de Helmut Kraft Stichting, de Distinguished Teaching of Art Award van de College Art Association, de Peter Weiss Prijs van de stad Bochum, de Roland Prijs voor Kunst in de Openbare Ruimte, de kunstprijs van de Roswitha Haftmann Stichting en de Kaiserring van de stad Goslar.